|
| > Wat is het? Ziekte van Huntington - Behandeling
De ziekte van Huntington
Onhandig gedrag, zich stoten, struikelen, vallen. Ongewilde bewegingen die zulke vormen aannemen, dat het lijkt alsof iemand danst of gedronken heeft. Dat is het meest in het oog springende symptoom van de ziekte van Huntington. Iemand met Huntington heeft geen controle meer over de spieren. Maar de andere symptomen zijn minstens even ernstig. Voordat we die bekijken, eerst de vraag wat de ziekte van Huntington eigenlijk is. De ziekte van Huntington wordt veroorzaakt door een afwijkend gen op het 4e chromosoom. Dat zorgt er voor dat bepaalde delen van de hersenen worden aangetast. De ziekte is erfelijk en autosomaal. Dat laatste betekent dat de ziekte even vaak bij mannen als bij vrouwen voorkomt. Bovendien wordt de ziekte zowel door mannen als vrouwen doorgegeven aan hun kinderen. Daarbij komt nog dat de ziekte van Huntington dominant is. Dat wil zeggen dat de aanwezigheid van de erfelijke eigenschap altijd de ziekte tot gevolg zal hebben. Tenminste, als de persoon lang genoeg leeft. Elk kind van een zieke ouder heeft een kans van 50 procent de erfelijke afwijking te hebben meegekregen.
Natuurlijk zal per persoon bekeken worden welke medicijnen goed helpen en welke niet.
Problemen met kauwen en slikken kunnen met hulp van een logopedist verminderen. Een speciaal dieet, in overleg met de diëtist, wil ook wel helpen. Op den duur is sondevoeding, via de buikwand gegeven (PEG), een mogelijke oplossing. De logopedist kan ook van nut zijn bij het verbeteren van de communicatie en het verminderen van spraakproblemen.
Voor mensen die ziek zijn of dat in de toekomst worden zijn de gevolgen groot net als voor de partner, kinderen, andere familie. Voor mensen die door hun beroep kennis maken met de ziekte, de zieke of mensen er om heen, kan de onbekendheid groot zijn.
Dan is het prettig daar alle mogelijke informatie over te krijgen.
A1 Ongewilde bewegingen: Tiapride (100 mg; Tiapridal), 300-600 mg per dag;· Pimozide (1 mg; Orap), 1-5 mg per dag; Tetrabenazine (25 mg; Nitoman), 25-125 mg per dag; Haloperidol (1 mg; Haldol) 1-5 mg per dag.
A2 Bij hypokinesie(spontane bewegingen nemen af): Amantadine (100 mg; Symmetrel) 100-200 mg per dag; Levodopa (125 mg; Sinemet) 125-600 mg per dag; Valproïnezuur (Depakine), 500-1.500 mg per dag.
B Depressie en stemmingsstoornissen: Paroxetine (20 mg; Seroxat) 20-40 mg per dag Amitryptyline (10, 25 mg; Tryptizol) 25-150 mg per dag Nortryptyline (10, 25, 50 mg; Nortrilen), 20-50 mg per dag; lithium (400 mg; Litarex, Priadel) 400-1600 mg per dag)* carbamazepine (100 mg; Tegretol) 300-600 mg per dag)* (electroshocktherapie).
* bloedcontroles nodig
C Gedragsstoornissen: oxazepam (10 mg; Seresta), 10-30 mg per dag; pipamperon (40 mg; Dipiperon), 20-80 mg per dag; haloperidol (1 mg; Haldol) 1-10 mg per dag; sulpiride (50 mg; Dogmatil), 50-200 mg per dag; clomipramine (10, 25 mg; Anafranil), 10-50 mg per dag
D Incontinentie: oxybutynine (2,5 mg; Dridase), 2,5-20 mg per dag.
NB In individuele gevallen zal van deze doseringen afgeweken kunnen worden.

(R.A.C. Roos, A. Tibben en H.P.H. Kremer, De ziekte van Huntington. Begeleiding en behandeling (Maarssen, 2002)
|
|